Bezinning

Ik ben gewend in mijn werk als concept director voor een online bureau te rennen van deadline naar deadline. Geen dag is hetzelfde en daar houd ik van. Soms is de opdracht een creatieve uitdaging (concept bedenken, ontwerpen), maar op andere momenten is de opdracht er vooral één aan jezelf: bijvoorbeeld om je te schikken in een uitvoerend project en dat zonder morren te doen. Dat laatste lukt me moeilijk: ik haal nu eenmaal meer voldoening uit creëren dan uit produceren.

Ik ben 47. Dat is op zichzelf een tamelijk nietszeggend getal. Niet iedereen die 47 is beleeft die leeftijd op dezelfde manier. Voor mij betekent het wel degelijk iets. Het is het moment pas op de plaats te maken, te overzien waar ik sta in mijn leven en tijd voor bezinning. Het is een punt waarop ik mijn dromen nog steeds kan waarmaken, maar zo ongeveer op de helft van mijn leven (als het meezit) wil ik niet teveel tijd meer verspillen aan de verkeerde dingen. Dingen waar ik niet gelukkig van word.

Ik ben lang op zoek geweest naar de perfecte baan en toen ik 'm eenmaal gevonden had, loste-ie voor mijn ogen op terwijl ik erbij stond en zonder dat ik er iets aan kon doen. De ambitie van voldoening in het werk vinden verschuift steeds meer naar voldoening in het leven zoeken. Daar heb ik tenminste wel zelf invloed op. Voor iemand die van werk droomt en die geen dag kan werken zonder passie voor het werk te voelen is dat een behoorlijke verschuiving.

De laatste tijd word ik - zowel in mijn persoonlijke leven als door het schrijven aan een boek over rouwverwerking - meer dan ooit geconfronteerd met het feit dat we niet allemaal vanzelfsprekend een lang en gelukkig leven leiden. En wat is nu precies geluk? Ik kreeg de afgelopen week een tekst in mijn handen gedrukt over geluk. Die tekst ging over de vraag: wanneer zul je gelukkig zijn? En over hoe je dat geluk steeds voor je uit schuift. "Als ik eerst maar die opleiding af heb..", "Als ik eerst maar een baan heb...", "Als ik eerst maar getrouwd ben...", "Als ik eerst maar kinderen heb...", "Als de kinderen eerst maar de deur uit zijn..." Kortom: we schuiven het geluk vooruit naar een perfecte datum in de toekomst.

Maar het geluk is nu. "Als je nu gelukkig bent, zal het verleden je niet kwellen en zal morgen voor zichzelf zorgen", stond er in de tekst. Een knap lastige opdracht om jezelf mee te geven: leven in het hier en nu. Maar wel één die de moeite waard is om te proberen. Of ik niet vergeet tijdens mijn zoektocht naar geluk af en toe de afwasmachine ook nog even uit te ruimen vraagt A. Precies, het gaat om de balans.

Jan Akkerman in Beverwijk

De zaal zit vol als Jan Akkerman het podium op komt, relaxed, een hand in de zak. Met zijn typerende, ietwat lijzige stem creëert hij direct een ouwejongenskrentenbrood-sfeer door ons, het publiek toe te spreken alsof we elkaar al jaren kennen. "Lang niet gespeeld in Beverwijk,"zegt hij in zijn introductie. "Veel te lang!"zegt iemand in het publiek. De toon is gezet: Beverwijk houdt van Jan en dat doet Jan deugd. Hij grapt wat, niveau niet zo grappige buurman op de buurtbarbecue, maar we lachen gul, want Hij Is Wel Jan Akkerman.

Dan speelt hij. Weergaloos goed, geheel volgens verwachting. En hij breekt direct in het eerste nummer een snaar van zijn beroemde Les Paul Gibson, "Dat dat nou uitgerekend in Beverwijk moet gebeuren", lacht hij om zijn eigen grap terwijl hij rustig een andere gitaar pakt.

Jan speelt met een lichaamshouding en uitstraling zoals de broertjes De Boer voetbalden: zo laconiek dat je het fanatisme er niet vanaf ziet. Maar ondertussen zoekt hij naar de perfecte toon, draaiend aan knopjes van zijn versterkers en zijn gitaar stemmend en controlerend alsof er geen soundcheck heeft plaatsgevonden.

We zijn getuige van een gitaarfenomeen die zijn gitaar van binnen en buiten kent en die meer noten weet te raken binnen 10 seconden dan Mariah Carey met haar stembandkunstjes in 2 minuten. Een feest voor wie ervan houdt en onmiskenbaar knap. Akkerman raakt me echter het meest tijdens de cover van "You do something to me" van Paul Weller, als hij zonder de geringste verfraaiing rechtuit enkele wonderschone noten uit zijn gitaar tovert. Hij kijkt zijn basist aan als om te zeggen:"Hoorde jij dat ook?" en de bassist beantwoordt de blik met een bevestigende glimlach.

Akkerman, gesteund door een fantastische band, met name de pianist en de drummer, speelt de sterren van de hemel. Maar hij raakt me niet.
Jan Akkerman raakt veel noten, maar weet pas de juiste snaar te raken op de momenten dat hij sober speelt. Beste nummer van de avond voor mij "Sylvia", toch van Focus. Dat zal Jan niet leuk vinden...

Geduld

Wat kun je allemaal in zeven en een half uur doen?
Werken, een volle werkdag, exclusief lunch.
Een lied componeren.
Een gedicht of een verhaal schrijven.
Bloggen, zeker twee blogs.
Sporten, ik schat zo'n twintig tenniswedstrijden op de Wii.
Twee tarot leggingen doen , inclusief napraten.
Een mooie tekening maken.
Een logo schetsen.
Een concept bedenken.
Een website ontwerpen.
Koffie drinken.
Tweemaal eten.
Af en toe naar het toilet.
Wat heen en weer lopen of een beetje ijsberen.

Behalve als je in de file staat...

Gelukkig kun je dan weer andere dingen doen.
Zoals nieuwe woorden leren.
Dat heb ik gedaan in zeven en een half uur.
Rijdend van mijn werk in Amsterdam Zuid-Oost naar huis in Beverwijk via de A9.
Een stukje van een minuut of 25, normaal gesproken.
Maar het sneeuwde.
En dus liep het even anders.
Nieuwe woorden dus.
Twee om precies te zijn:
Verkeersinfarct en blokrijden

Of je kunt nieuwe invulling geven aan een woord dat je al kende: geduld.
Ik ken de betekenis, maar niet het genoegen van geduld.
Maar als je zolang in de file staat kun je maar één ding doen: erin berusten.
Je boos maken heeft geen zin.
Dat heb ik tot mijn eigen verbazing dan ook niet gedaan.
Met als beloning: bijna thuis zijn en dan een verhaal en een liedje van Heart op de radio horen en dan uiteindelijk thuis komen en een warme maaltijd van de buren op het aanrecht vinden.
Geduld is een schone zaak.

2009, leuk en niet leuk

Leuk: winter wonderland in januari
Leuk: concert Kim Wilde in Paradiso, Amsterdam
Leuk: Concert Adele in HMH, Amsterdam
Leuk: weerzien met oude vriendin
Leuk: mijn middelste zus
Leuk: een bijzondere verjaardagsgroet van mijn vader
Leuk: ik gaf Yolanthe een hand
Leuk: mijn oom en tante wonnen een prijs
Leuk: medium Ana Bravo
Leuk: weekendje Gent
Leuk: ik had schrijfles
Leuk: de kindjes worden groot
Leuk: ik werd genomineerd voor Dutch Bloggies
Leuk: Hard Gras on Tour
Leuk: Boer zoekt vrouw
Leuk: Concert DaGaia
Leuk: ik speelde in een filmpje met Chris Zegers
Leuk: ik won een Twitter schrijfwedstrijd

Niet leuk: de Susan Boyle-hype
Niet leuk: de ziekte van mijn zwager
Niet leuk: Koninginnedag 2009
Niet leuk: ramptoerisme Apeldoorn
Niet leuk: ik kwam een oud-klasgenote tegen
Niet leuk: het gevecht van mijn jongste zusje
Niet leuk: het Esmee Denters-gedoe
Niet leuk: mijn vaders eerste verjaardag na zijn overlijden
Niet leuk: de neefjes en nichtjes worden groot, maar niet zonder schade
Niet leuk: opgelegde verplichtingen, zoals vaderdag
Niet leuk: het overlijden van Michael Jackson
Niet leuk: typisch Hollands vingertje rond het zeilmeisje
Niet leuk: het overlijden van Ted Kennedy
Niet leuk: de keerzijde van het sluiten van huwelijken
Niet leuk: de Toppers en vooral NIET leuk: Gordon
Niet leuk: Kopvoddentax
Niet leuk: Dirk Scheringa, slaaf van zijn ego
Niet leuk: Jan Smit. En zijn moeder
Niet leuk: Ramses dood.
Niet leuk: Maassen vs Paay
Niet leuk: De majesteit snapt twitter niet. Ik schreef een open brief.

Lieve Majesteit

Vergeef me dat ik u toespreek van achter de veiligheid van een scherm, maar iedere keer als ik bij u aanbel bent u er niet. Vandaar maar even contact langs deze onsympathieke weg.

Hoe zei u het ook alweer in uw kersttoespraak:
“Zonder enig wij-gevoel wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen wordt die leegte niet gevuld, integendeel.”
“Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt."
"Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes.”
“De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen, maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen.”

Lieve majesteit, dat deed pijn. Ik zal u uitleggen waarom. Ik weet dat u Twitter, Hyves en Facebook bedoelt en ik vraag me af of u hier enige ervaring mee heeft. Ik denk van niet, anders zou u het niet gezegd hebben. Meestal als de verontwaardiging groot is, schuilt er een kern van waarheid in een boodschap die je liever niet onder ogen wilt zien. Maar deze keer zit u er - met alle respect - toch echt naast, Uwe Koninklijke Hoogheid. De boosheid richt zich op uw misplaatste oordeel, vanuit uw onwetendheid.

Lieve majesteit, ik ben niet van de cijfers en statistieken, ik maak de dingen graag concreet en persoonlijk.

Ik zie u een beetje als mijn moeder. U bent namelijk van 1938, net als zij. Uw drie kinderen zijn allang het huis uit en aan een eigen gezin gaan bouwen, net als bij ons thuis. Mijn vader leed aan Parkinson, net als uw man. Inmiddels is mijn vader -weliswaar aan een hele andere ziekte, maar dat doet er even niet toe - overleden en staat mijn moeder er alleen voor. Net als u.

Een aantal jaren geleden verhuisde mijn zusje met haar gezin naar Drenthe. Mijn moeder heeft nog bijna dagelijks contact met haar kleinkinderen via de webcam. U weet wel, zo'n camera waar u ook in praat als u ons toespreekt. Alleen kunnen zij dan wel terug praten. De virtuele ontmoeting waar u over praat vult dus wel degelijk een leegte.

Afstandelijker zei u? Mijn moeder heeft een Hyves-pagina. Daar zet ze foto's en verhalen op van dingen die ze leuk vindt om te delen met familie en vrienden. Er wordt veel op haar pagina gekrabbeld. Soms gaat het nergens over, soms steekt iemand haar een hart onder de riem of vraagt iemand even hoe het met haar is. Daar wordt ze blij van. En ze reageert op pagina's van anderen.

Mijn moeder zit ook veel op Seniorenweb. Met sommige leden deelt ze het verlies van haar man, met anderen wisselt ze bouwplannen voor haar poppenhuis uit of ze leest op Seniorenweb hoe je een foto-album maakt zodat zij het zelf ook kan. Daar geniet ze van. Omdat het zo makkelijk is. En dichtbij. Natuurlijk zijn er zat mensen die ze kan bellen. En heeft ze buren waar ze op kan bouwen. En die wonen iets dichterbij haar dan die van u bij u. Maar ze zoekt het het liefste zelf uit. Omdat het haar een prettig gevoel van onafhankelijkheid en trots geeft.

Ja, ze woont alleen, net als u. Maar zo voelt ze zich niet. Dat weet ik, omdat ik het haar vaak genoeg vraag. "Ik ben nooit alleen", zegt ze dan. En dan doelt ze echt niet alleen op de aanwezigheid van mijn vader die voor haar nooit echt weg is. De glasvezelkabel onder haar flatgebouw is - naast haar "gewone" contacten met de mensen om haar heen - haar levenslijn geworden.

Ziet u, u verwart anonimiteit met vrijblijvendheid. Daar maakt u een inschattingsfout. Het kan anderen echt wel wat schelen hoe een ander zich voelt. Ook online. Maar dat kunt u niet weten. Daarom heb ik een advies voor u. Lieve majesteit, als u in uw eentje in uw paleis zit en u zit zich met het portret van Prins Claus in uw handen verdrietig te voelen, denk dan eens aan ons. Wij zijn maar een muisklik van u verwijderd. En we zijn er altijd. Ook voor u.

Stil

De laatste tijd had ik wat weinig tijd om te bloggen. Druk met het werk vooral. Zoals ik al vertelde zijn we met de collega's van the pickle factory bezig geweest met filmpjes voor de eerste ANWB online reisbeurs. Daarna heb ik wat illustraties voor een filmpje gemaakt, wat ook zeer binnenkort online te zien is en zijn we met de kerst/nieuwjaarsgroet voor the valley bezig geweest, ik zeg: gelukkig nieuwjaar!

Maar dat was niet het enige. Stilzitten is niet "mijn ding" (sorry, Paulien Cornelisse). Ik schrijf ook nog. Teksten voor muziek (met de band van Ann Faverey), blogs en verhalen. Nog niet zo lang geleden zag ik een oproep voor een schrijfwedstrijd via twitter. Natuurlijk kon ik die uitdaging niet laten lopen en vandaag hoorde ik tot mijn stomme verbazing dat ik nog heb gewonnen ook.



Kortom: ik ben ff bezig:)

Klasgenoten

Vandaag liep ik met A. en mijn moeder door mijn oude woonplaats. We hadden kerstspullen gescoord voor onszelf en waren met kerstdecoratie op weg naar het graf van mijn vader.

Op de markt liep ik een oude klasgenoot tegen het lijf. Toevallig de jongen die exact even oud is als ik, want we waren op dezelfde dag jarig wist ik nog. Hij was geen spat veranderd. We keken elkaar aan en zeiden niets. Ik ben onhandig in dat soort situaties. Meestal zeg ik geen gedag. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik denk dat mensen me toch niet meer kennen. Als ik dan denk dat ik toch herkend word is het raar om nog iets te zeggen. Te laat. Dus zei ik niets.

In zijn gezicht meende ik echter te zien dat hij mij wel herkende. Ik stootte mijn moeder aan en noemde zachtjes zijn naam, Jacques. Ze wist nog precies wie hij was. Niet alleen om hem, maar ook om zijn moeder, die toevallig klasgenoot van haar was geweest. Die was inmiddels overleden. Jacques liep voor ons uit het kerkhof op. Wij gingen linksaf, hij rechts.

Ik zag hem liefdevol het graf van zijn moeder verzorgen en twee kaarsen aansteken. Hij keek in onze richting en zag mij hetzelfde doen bij het graf van mijn vader. We keken elkaar aan en zeiden niets. Maar soms is een blik voldoende.