2009, leuk en niet leuk

Leuk: winter wonderland in januari
Leuk: concert Kim Wilde in Paradiso, Amsterdam
Leuk: Concert Adele in HMH, Amsterdam
Leuk: weerzien met oude vriendin
Leuk: mijn middelste zus
Leuk: een bijzondere verjaardagsgroet van mijn vader
Leuk: ik gaf Yolanthe een hand
Leuk: mijn oom en tante wonnen een prijs
Leuk: medium Ana Bravo
Leuk: weekendje Gent
Leuk: ik had schrijfles
Leuk: de kindjes worden groot
Leuk: ik werd genomineerd voor Dutch Bloggies
Leuk: Hard Gras on Tour
Leuk: Boer zoekt vrouw
Leuk: Concert DaGaia
Leuk: ik won een Twitter schrijfwedstrijd

Niet leuk: de Susan Boyle-hype
Niet leuk: de ziekte van mijn zwager
Niet leuk: Koninginnedag 2009
Niet leuk: ramptoerisme Apeldoorn
Niet leuk: ik kwam een oud-klasgenote tegen
Niet leuk: het gevecht van mijn jongste zusje
Niet leuk: het Esmee Denters-gedoe
Niet leuk: mijn vaders eerste verjaardag na zijn overlijden
Niet leuk: de neefjes en nichtjes worden groot, maar niet zonder schade
Niet leuk: opgelegde verplichtingen, zoals vaderdag
Niet leuk: het overlijden van Michael Jackson
Niet leuk: typisch Hollands vingertje rond het zeilmeisje
Niet leuk: het overlijden van Ted Kennedy
Niet leuk: de keerzijde van het sluiten van huwelijken
Niet leuk: de Toppers en vooral NIET leuk: Gordon
Niet leuk: Kopvoddentax
Niet leuk: Dirk Scheringa, slaaf van zijn ego
Niet leuk: Jan Smit. En zijn moeder
Niet leuk: Ramses dood.
Niet leuk: Maassen vs Paay
Niet leuk: De majesteit snapt twitter niet. Ik schreef een open brief.

Lieve Majesteit

Vergeef me dat ik u toespreek van achter de veiligheid van een scherm, maar iedere keer als ik bij u aanbel bent u er niet. Vandaar maar even contact langs deze onsympathieke weg.

Hoe zei u het ook alweer in uw kersttoespraak:
“Zonder enig wij-gevoel wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen wordt die leegte niet gevuld, integendeel.”
“Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt."
"Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes.”
“De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen, maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen.”

Lieve majesteit, dat deed pijn. Ik zal u uitleggen waarom. Ik weet dat u Twitter, Hyves en Facebook bedoelt en ik vraag me af of u hier enige ervaring mee heeft. Ik denk van niet, anders zou u het niet gezegd hebben. Meestal als de verontwaardiging groot is, schuilt er een kern van waarheid in een boodschap die je liever niet onder ogen wilt zien. Maar deze keer zit u er - met alle respect - toch echt naast, Uwe Koninklijke Hoogheid. De boosheid richt zich op uw misplaatste oordeel, vanuit uw onwetendheid.

Lieve majesteit, ik ben niet van de cijfers en statistieken, ik maak de dingen graag concreet en persoonlijk.

Ik zie u een beetje als mijn moeder. U bent namelijk van 1938, net als zij. Uw drie kinderen zijn allang het huis uit en aan een eigen gezin gaan bouwen, net als bij ons thuis. Mijn vader leed aan Parkinson, net als uw man. Inmiddels is mijn vader -weliswaar aan een hele andere ziekte, maar dat doet er even niet toe - overleden en staat mijn moeder er alleen voor. Net als u.

Een aantal jaren geleden verhuisde mijn zusje met haar gezin naar Drenthe. Mijn moeder heeft nog bijna dagelijks contact met haar kleinkinderen via de webcam. U weet wel, zo'n camera waar u ook in praat als u ons toespreekt. Alleen kunnen zij dan wel terug praten. De virtuele ontmoeting waar u over praat vult dus wel degelijk een leegte.

Afstandelijker zei u? Mijn moeder heeft een Hyves-pagina. Daar zet ze foto's en verhalen op van dingen die ze leuk vindt om te delen met familie en vrienden. Er wordt veel op haar pagina gekrabbeld. Soms gaat het nergens over, soms steekt iemand haar een hart onder de riem of vraagt iemand even hoe het met haar is. Daar wordt ze blij van. En ze reageert op pagina's van anderen.

Mijn moeder zit ook veel op Seniorenweb. Met sommige leden deelt ze het verlies van haar man, met anderen wisselt ze bouwplannen voor haar poppenhuis uit of ze leest op Seniorenweb hoe je een foto-album maakt zodat zij het zelf ook kan. Daar geniet ze van. Omdat het zo makkelijk is. En dichtbij. Natuurlijk zijn er zat mensen die ze kan bellen. En heeft ze buren waar ze op kan bouwen. En die wonen iets dichterbij haar dan die van u bij u. Maar ze zoekt het het liefste zelf uit. Omdat het haar een prettig gevoel van onafhankelijkheid en trots geeft.

Ja, ze woont alleen, net als u. Maar zo voelt ze zich niet. Dat weet ik, omdat ik het haar vaak genoeg vraag. "Ik ben nooit alleen", zegt ze dan. En dan doelt ze echt niet alleen op de aanwezigheid van mijn vader die voor haar nooit echt weg is. De glasvezelkabel onder haar flatgebouw is - naast haar "gewone" contacten met de mensen om haar heen - haar levenslijn geworden.

Ziet u, u verwart anonimiteit met vrijblijvendheid. Daar maakt u een inschattingsfout. Het kan anderen echt wel wat schelen hoe een ander zich voelt. Ook online. Maar dat kunt u niet weten. Daarom heb ik een advies voor u. Lieve majesteit, als u in uw eentje in uw paleis zit en u zit zich met het portret van Prins Claus in uw handen verdrietig te voelen, denk dan eens aan ons. Wij zijn maar een muisklik van u verwijderd. En we zijn er altijd. Ook voor u.

Stil

De laatste tijd had ik wat weinig tijd om te bloggen. Druk met het werk vooral. Zoals ik al vertelde zijn we met de collega's van the pickle factory bezig geweest met filmpjes voor de eerste ANWB online reisbeurs. Daarna heb ik wat illustraties voor een filmpje gemaakt, wat ook zeer binnenkort online te zien is en zijn we met de kerst/nieuwjaarsgroet voor the valley bezig geweest, ik zeg: gelukkig nieuwjaar!

Maar dat was niet het enige. Stilzitten is niet "mijn ding" (sorry, Paulien Cornelisse). Ik schrijf ook nog. Teksten voor muziek (met de band van Ann Faverey), blogs en verhalen. Nog niet zo lang geleden zag ik een oproep voor een schrijfwedstrijd via twitter. Natuurlijk kon ik die uitdaging niet laten lopen en vandaag hoorde ik tot mijn stomme verbazing dat ik nog heb gewonnen ook.



Kortom: ik ben ff bezig:)

Klasgenoten

Vandaag liep ik met A. en mijn moeder door mijn oude woonplaats. We hadden kerstspullen gescoord voor onszelf en waren met kerstdecoratie op weg naar het graf van mijn vader.

Op de markt liep ik een oude klasgenoot tegen het lijf. Toevallig de jongen die exact even oud is als ik, want we waren op dezelfde dag jarig wist ik nog. Hij was geen spat veranderd. We keken elkaar aan en zeiden niets. Ik ben onhandig in dat soort situaties. Meestal zeg ik geen gedag. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik denk dat mensen me toch niet meer kennen. Als ik dan denk dat ik toch herkend word is het raar om nog iets te zeggen. Te laat. Dus zei ik niets.

In zijn gezicht meende ik echter te zien dat hij mij wel herkende. Ik stootte mijn moeder aan en noemde zachtjes zijn naam, Jacques. Ze wist nog precies wie hij was. Niet alleen om hem, maar ook om zijn moeder, die toevallig klasgenoot van haar was geweest. Die was inmiddels overleden. Jacques liep voor ons uit het kerkhof op. Wij gingen linksaf, hij rechts.

Ik zag hem liefdevol het graf van zijn moeder verzorgen en twee kaarsen aansteken. Hij keek in onze richting en zag mij hetzelfde doen bij het graf van mijn vader. We keken elkaar aan en zeiden niets. Maar soms is een blik voldoende.

Maassen vs Paay

Het zal niet veel mensen ontgaan zijn dat Theo Maassen en Patricia Paay gisteravond lijnrecht tegenover elkaar zaten bij De Wereld Draait Door. Aanleiding was het inmiddels veelbesproken kerstnummer van Playboy waarin Patricia Paay naakt te zien is. Oh en ze is 60 jaar.

LaPaay had al met een brede glimlach en beleefd applausje een licht satirisch gedicht van Nico Dijkshoorn gepareerd voor ze aanschoof bij Matthijs van Nieuwkerk en Theo Maassen, voor de gelegenheid tafel ehhh...heer. Gewapend met een flinke dosis Rotterdamse nuchterheid weerstond ze met glans de aanval van Theo Maassen op haar verschijnen in de Playboy op 60-jarige leeftijd.

Theo Maassen is 43 jaar. Hij speelde zijn rol als weerbarstige cabaretier die tegendraads is, ook recht tegenover het object van zijn spot, met verve. Hij ging helemaal op in zijn rol. Ironisch genoeg verweet hij Patricia Paay dat zij krampachtig jong wilde lijken terwijl hij zelf niet anders deed. Tegenover de 60-jarige Barbie zat een puber in het toch ook niet meer zo strakke lichaam van een man van middelbare leeftijd. "Walgelijk", noemde hij de foto's. Zijn "Waarom?" aan het adres van LaPaay klonk uit zijn mond niet als een vraag, maar als een veroordeling. Maassen toonde zich vrouwonvriendelijk, onredelijk en bijzonder kleingeestig door de vrije keuze van Patricia Paay zich bloot te geven aan heel Nederland te veroordelen. Kortom: hij blonk uit in precies datgene waar hij zich op het podium tegen verzet.

Hoewel Theo Maassen een puntje had door het waardig ouder worden licht aan te snijden tijdens zijn betoog, werd het helaas nooit een serieuze discussie over dit onderwerp. Patricia Paay kon en hoefde niet te reageren, doordat Maassen louter ventileerde en LaPaay geen ruimte liet voor een weerwoord. Playboy-hoofdredacteur Jan Heemskerk, gaf verbaal weerwoord, Patricia Paay loste het met de kenmerkende gratie van een oudere dame op, voornamelijk door niet te reageren.

In het midden zat Matthijs van Nieuwkerk - die zijn REF-hoedje beter gisteren op had kunnen zetten dan tijdens de gitaristenclash tussen Sacksioni en Akkerman afgelopen dinsdag - wanhopig te zoeken naar woorden. Wiens kant zou hij kiezen? Die van de linkse grachtengordelwaardige cabaretier of die van de oude op en top commerciële zangeres die iedere vorm van publiciteit omarmt? Het duurde lang voor hij ingreep.

Pas bij de opmerking van Maassen dat de foto's goed zouden vallen bij zijn vriend die necrofiel is, werd het ook Matthijs te veel. Maassen was ronduit beledigend en van Nieuwkerk eiste dat hij zijn excuses zou aanbieden. Van Nieuwkerk koos voor het fatsoen.

Theo Maassen is 43 jaar. Dat is net zoveel te oud voor de rol van angry young man als 60 jaar voor de rol van sexy stoeipoes.

Sinterklaasavond

Ik hou niet van tradities en niet van opgelegde vrolijkheid en feestdagen, daar ben ik te tegendraads voor. Maar ik heb een zwak voor Sinterklaas.



Als ik aan Sinterklaas denk, denk ik aan Toon Hermans, speculaas, pepernoten en zelfgemaakte cadeaus. Toen we op een avond - eind jaren zestig - thuiskwamen van een familiebezoek stond er een groot pak midden in de kamer. Opgewonden pakten mijn twee zusjes en ik het uit. Het bleek een poppenhuis te zijn. Met echt tapijt, mini-meubeltjes, lampjes en een open haardje dat echt leek te branden. We vonden het betoverend mooi.

Ik was geen poppenmeisje, maar speelde op mijn manier met het poppenhuis. Ik richtte voortdurend de kamers anders in. Daar had ik erg veel plezier in. En mijn zusjes beleefden er met hun poppen prachtige avonturen mee. Later hoorden we hoe hard mijn vader en moeder eraan hadden gewerkt om ‘m op tijd af te krijgen voor Sinterklaas. Ik stel me mijn ouders voor terwijl ze bezig waren het huis te maken. Zorgvuldig en liefdevol, terwijl wij sliepen. Vele jaren later speelde mijn nichtje ook nog met het poppenhuis. Het ging lang mee.

Afgelopen zaterdag vierden we Sinterklaas, mijn moeder, mijn zussen en onze gezinnen. Ouderwets. We sjoelden, speelden hints en deden Sinterklaasbingo. Met louter cadeaus van een paar euro. Mijn middelste zus pakte bij de eerste bingo het grootste cadeau en werd daar genadeloos voor afgestraft toen ze er twee WC-blokjes in aantrof. Zo hoort dat met Sinterklaas, veel zeggen met niets en daar hartelijk om lachen. Om elkaar en met elkaar.

De avond was al goed toen we nog een cadeau kregen van mijn moeder. Een fotoboek met herinneringen, in haar eigen woorden opgetekend. Over haar jeugd, onze jeugd, verleden en heden. Daar moet ze hard aan gewerkt hebben. Zorgvuldig en liefdevol. En het zal lang meegaan.

Ramses

Kun je een beetje houden van iemand die je nooit echt gekend hebt? Iemand die je alleen maar zag op TV of hoorde vanaf een CD? Voor mij is het antwoord duidelijk. En gezien de massale belangstelling, na zijn overlijden vandaag, ben ik niet de enige die geraakt is door Ramses Shaffy.

De hele avond zijn vrienden, wanna be vrienden en BN'ers die gewoon zelf graag wat zendtijd meepikken op komen draven in diverse TV-programma's om te praten over hun fascinatie voor Ramses. We horen en zien veel. Zwart-wit beelden van Ramses uit de jaren 60, oude interviews, recente beelden, Ramses met Liesbeth of Ramses alleen. Weinig privé-beelden. Weinig over zijn privé-leven. Had hij wel een privé-leven? Ik telde niet meer dan twee of drie verdwaalde opmerkingen over zijn partner Joop Admiraal, die hij overleefde.

We zien Ramses als jonge god, vrijbuiter, levenskunstenaar. We zien hem als oude, wijze man. Iemand die jong van geest bleef, door "benieuwd" te blijven. Met verwondering te kijken naar datgene wat hem overkwam. "Je moet niets najagen, je moet omarmen wat er op je afkomt."

Vandaag is Ramses de dood in de armen gelopen. Benieuwd.